Adaptim

Adaptimi është inteligjencë. Bota ndryshon me ritme që nuk kanë preçedent historik. Individi që nuk adaptohet nuk mbetet thjesht i njëjti, por mbetet pas. Struktura duhet të mbetet funksionale nën çdo presion dhe kontekst.

Gabimi i zakonshëm është konfuzioni mes adaptimit dhe kapitullimin. Adaptimi nuk do të thotë të heqësh dorë nga parimet e tua. Do të thotë të ndryshosh metodën duke mbajtur drejtimin. Kjo kërkon një fleksibilitet të kontrolluar dhe të vetëdijshëm, pa reagime të nxituara apo impulsive.

H6 e trajton adaptimin si aftësi që ndërtohet dhe stërvitet, jo si tipar i lindur. Njerëzit që adaptohen mirë nuk janë 'të lindur kështu'. Ata kanë mësuar të lexojnë kontekstin, të identifikojnë sinjalet e hershme të ndryshimit dhe të mos lidhin identitetin e tyre me metodat. I njëjti destinacion arrihet nga rrugë të shumta.

Adaptimi strategjik ka tre shtresa. E para: vëzhgimi, aftësia për të parë realitetin ashtu siç është. E dyta: interpretimi, kuptimi i asaj çfarë po ndryshon dhe pse. E treta: veprimi, lëvizja e qëllimshme bazuar në të dhënat e reja, jpa u bazuar në zakon.

Rezistenca ndaj ndryshimit është shpesh e maskuar si besnikëri ndaj vlerave. Por vlerat janë të qëndrueshme, kurse metodat duhet të jenë fleksibël. Njeriu që nuk i dallon këto dy gjëra bllokohet kur ndryshon mjedisi.

Në kontekstin e H6, adaptimi shkon dorë për dore me introspeksionin. Pa vetëdije nuk mund të adaptohesh me qëllim, vetëm do të reagosh. Dhe përshtatja nuk do të ta japë ty dobinë më të madhe. Vetëdija të jep hapësirën mes stimulit dhe reagimit. Aty ndodhet liria dhe kapaciteti për zgjedhje strategjike.

Njeriu i adaptuar nuk është ai që as nuk lëkundet. Është ai që lëkundet, e kupton pse, e rregullon kursin dhe vazhdon. Kjo është rezistenca e vërtetë. Kështu rregullohet ngurtësia, me elasticitet të ndërtuar mbi kuptim.